Unha gran tormenta solar alcanza a Terra

Unha grande erupción solar desencadeou o 23 de xaneiro unha exección de masa coronal que se desprazou a 1.400 quilómetros por segundo e que alcanzou a Terra onte. Unha erupción enerxética deste nivel pode estragar os satélites, así que os equipos de operacións na ESA e outras organizacións seguiron de preto a tormenta.

Unha exección de masa coronal (CME, nas súas siglas en inglés) é unha nube xigante de plasma magnetizado que parte da atmosfera do Sol, a coroa, cara ao espazo interplanetario. Acontecen a miúdo asociadas ás erupcións solares. Esta exección de masa coronal foi detectada polos satélites SOHO (da ESA e a NASA), e Stereo (NASA).

As CMEs poden producir tormentas xeomagnéticas cando alcanzan a Terra, entre dous e seis días despois da súa emisión.

A erupción solar produciuse ás 03:59 GMT do pasado luns, e provocou o chorro de protóns máis potente dende 2005.
 
O sol, fotografado pouco despois da erupción
É probable que esta CME xere na Terra tormentas xeomagnéticas menores. O máis probable é que non causen efectos graves na infraestrutura -como as redes de telefonía-, pero si podería dar lugar a auroras nas latitudes altas.

A erupción solar foi máis intensa que a media e a tormenta de protóns é a primeira forte nos últimos sete anos, pero non se esperan efectos visibles en terra.

Descobren dous novos planetas

científicos que traballan na misión Kepler da NASA, acharon dous novos planetas que orbitan arredor de sistemas de dobre estrela aos que deron o nome de Kepler-Kepler-34b e Kepler-Kepler-35b.

Se ben a existencia deste tipo de sistemas coñecidos como 'planetas circumbinarios' fora predita hai tempo, ata agora só era unha teoría en espera de ser demostrada. O primeiro descubrimento foi en setembro do pasado ano, cando os científicos da misión Kepler descubriron o planeta Kepler-Kepler-16b (Chama Tatooine polo seu parecido co mundo de dous soles de Star Wars).

Así é como, o que ata agora era excepcional, parece confirmarse co novo descubrimento dos planetas 34b e 35b. Segundo publica hoxe a revista Nature, poderían existir millóns de planetas circumbinarios no universo, aproximadamente segundo calcularon os astrónomos, un 1% do total. Segundo un dos investigadores, Eric B. Ford, "creuse durante moito tempo que este tipo de planetas existía, pero foron moi difíciles de detectar por varias razóns técnicas".

Os novos planetas 34b e 35b están formados por hidróxeno e son demasiado cálidos para poder albergar vida, xa que estes se encontran á metade de distancia que nós do noso Sol.

Tanto descubrimento nos últimos días, fai reformularse á NASA ata cando alongar a misión Kepler, xa que cando iniciou en 2009 tiña previsto como data de finalización do proxecto en novembro deste 2012. Pero segundo Ford, os astrónomos téñeno claro: "están practicamente a pregar á NASA que estenda a misión Kepler ata o ano 2016, xa que Kepler está a revolucionar moitos campos, non só o da ciencia planetaria, e sería unha pena non poder obter o máximo rendemento científico deste grande observatorio".

Os físicos acércanse á partícula do Bosón de Higgs

A expectación non podía ser maior sobre un posible achado científico deses que non van curar unha enfermidade mañá mesmo nin van solucionar o problema enerxético, pero que supoñen coñecemento profundo sobre como é a natureza, como funciona o cosmos. O anuncio dos últimos datos do grande acelerador LHC sobre a busca do Higgs, a partícula clave que falta por descubrir para explicar a orixe da masa, no grande acelerador LHC, se tinguira da cor de grande acontecemento científico. Pero é un pouco pronto para cantar vitoria, advertiron os científicos onte. Recórdolles que estes son resultados preliminares", advertiu Rolf Heuer, director do Laboratorio Europeo de Física de Partículas (CERN), xunto a Xenebra, a un auditorio cheo ata a bandeira para escoitar, de primeira man, os datos dos dous grandes detectores, Atlas e CMS.
vos científicos acoutaron un rango de masa que pode ter a famosa partícula de Higgs (afinando ata uns 125 gigaelectronvoltios, GeV), pero a marxe de erro estatístico dos seus resultados, aínda que moi pequeno na vida cotiá, é incomodamente alto aínda nesta ciencia ultraprecisa. "Observáronse indicios incitantes en ambos os dous experimentos, aínda que non son suficientemente fortes aínda para afirmar que é un achado," sinalou o propio CERN.

Houbo aplausos ao finalizar as presentacións, sen ambiente de achado definitivo, pero con moito interese e emoción, porque se aínda non se pode dicir que o Higgs estea firmemente agarrado, os científicos cren que o están a rozar coa punta dos dedos. "É interesante, dende logo, pero non concluínte", comentou Belén Gavela, catedrática de Física Teórica da Universidade Autónoma de Madrid (UAM) na conferencia inaugural do Instituto de Física Teórica (CSIC-UAM) que onte retransmitiu en directo a presentación de resultados dende o CERN. Outro dos asistentes á reunión de Madrid, o premio Nobel de Física David Gross, mostrouse moito máis entusiasmado co anuncio, que considera "máis ou menos descubrimento", segundo comentou O PAÍS.
A opinión xeral é que moi mala sorte habería que ter para que os datos de onte non se confirmasen nos próximos meses, pero dentro do propio CERN corre certa preocupación polo apresurado da presentación, xa que se podería ter esperado un pouco para ter máis datos, máis seguridade, e evitar calquera risco de erro no anuncio do descubrimento, por minúsculo que sexa. O certo é que os rumores disparados nas últimas semanas forzaron a situación creando altas expectativas e onte foron os propios científicos os que puxeron as cousas no seu sitio.

Huellas humanas na Lúa

Rastros que deixou a misión do Apolo 17 na Lúa captados pola sonda LRO da NASA. A izquerda, as huellas dos astronautas. A dereita  aprecianse as huellas das rodas dos vehículos lunares que usaron.


Hai Imáxes do1º lugar donde aterrizóu o Apolo 12, onde se ven as huellas das pisadas dos astronautas. A izquerda poden verse os paquetes dos instrumentos ALSEP, que foron instalados para obter información da xeología lunar e do entorno, e cuxos cables reflexan moita luz.

Foto tomada pola LDO que mostra o lugar onde impactou o Apolo 13 formado por 30m de diametro

A primeira estrela descuberta en españa

13 mil millóns de anos atrás non había terra, nin o sol e as primeiras estrelas do universo, coñecida como primeira xeración, acaban de nacer. As varias teorías científicas lugar do seu nacemento entre 200 e 400 millóns de anos despois do Big Bang. Aínda que non detectou ningún explosión podería ser a primeira xeración de estrelas, eles atoparon unha das súas "irmás máis novas". Sabemos que iso grazas a dous científicos españois que participaron en diferentes equipos internacionais e descubriu a estrela máis distante e máis antigo coñecido ata a data. Este achado será repartido en dous artigos na revista Nature.

O descubrimento foi feito a comezos deste ano puido ser observado grazas ao observatorio espacial Swift, a explosión de raios gamma GRB 090423. Tales explosións son os fenómenos máis luminosos física do noso planeta. Corresponden á explosión dunha estrela xigante ó final da súa vida. A enerxía liberada nun segundo é equivalente a 100 soles vida (uns 10.000 millóns de anos).

Javier Gorosabel, Instituto de Astrofísica de Andalucía, CSIC e autor dun artigo con Alberto Castro Tirado, dixo que "estamos falando dunha vella estrela que non existe máis. A enerxía da explosión ea súa luz ten viaxado por moito tempo. Atopalo é como atopar un home de Neandertal. "

Alberto Fernández Soto, Instituto de Física de Cantabria (centro da articulación, da Universidade de Cantabria e CSIC) e autor do outro artigo, di: "é o máis antigo obxecto xa observado. O simple feito de que vemos confirmou que naquel momento tiña estrelas, que ata agora era unha hipótese non confirmada. A aparencia de obxectos como esta significa que a formación dos corpos celestes foi máis rápida do que se pensaba. "

Tras o Big Bang, só gas

No principio existía a gas. Poucos minutos despois do Big Bang creou elementos como hidróxeno, helio e litio, e só máis tarde se tornou as estrelas das fábricas máis pesadas elementos e distribuídos por todo o universo, para ser multiplicado coa proliferación de produtos químicos. Esa era a teoría, pero ninguén encontrara un único espazo mostra ningún signo de contaminación por metais. Metais no sentido astronómico, é dicir, os elementos producidos por estrelas, entre as que inclúen ferro, osíxeno e silicio. Con todo, xa que temos a proba: dúas nubes de gas identificados por un equipo liderado por Michele Fumagalli, Universidade de California en Santa Cruz (Estados Unidos), usando o telescopio Keck, en Hawai. A súa composición só podería detectar un de hidróxeno e os seus isótopos, o deuterio, "ambos os gases que se forman nos primeiros minutos despois do Big Bang", declara Fumagalli de Ciencia podcast, que publicou o estudo. Da súa composición química, os investigadores calcularon que o tempo observado debe corresponder a preto de dous millóns de anos despois do Big Bang, unha vez.

Vicent Martinez - Director do Observatorio Astronómico de Valencia

Profesor de Astronomía e Astrofísica acto Vicent Martinez o xoves Rexión Forum (20,15 horas no Centro de Novacaixagalicia Desenvolvemento) para facer unha charla sobre o que el chama de "lado escuro do universo". Despois de gañar o Premio de Física e Outreach vai explicar por que o universo esconde.

 Que quere dicir o lado escuro do universo? Astrónomos e cosmólogos, en particular, postula que a maioría da masa e enerxía do universo é descoñecido, está escuro. Nós xa sabiamos hai moitos anos que non hai materia escura invisible, pois non emite radiación.


Como, entón, detectaron a presenza desa materia? Nós sentimos o seu efecto gravitacional sobre os outros obxectos no universo e que o vexamos, como galaxias ou estrelas.
Entón, nós sabemos só unha pequena parte do Universo. Poderiamos dicir que o universo non sabe que nos atopamos. Veremos 5% do universo, sería feito polo que entendemos como a materia común, e 95% é completamente descoñecido.


Onde estan dirixidas as investigación actuais? Curiosamente, o Premio Nobel de Física é só dada polo estudo da enerxía escura supernovas e está intimamente relacionado co que existe aquel lado escuro. Esta investigación é moi recente e hai un gran interese en saber que o 95% do universo que atopamos, neste momento, escuro.


Como é esa área accesible ao cidadán común? Na medida en que vai, os astrónomos están felices porque as persoas son fascinada polo ceo. En calquera caso, precisa saber para o público, contando historias que son convincentes, tanto en relación o traballo de investigadores sobre as implicacións de tal investigación e renuncia, no seu caso, para o máis académico. A meta é chegar a máis persoas. Así, a ciencia debe estar na conferencia, senón tamén en Internet e redes sociais.


Ás veces a xente non ven as aplicacións prácticas da investigación. No caso da saúde aspectos relacionados cun interese máis persoal. Pero doutra banda, foi utilizado un tempo cámaras astronomía que son agora usados ​​nunha base diaria. Ás veces, a ciencia ten cuestións tecnolóxicas, a continuación, ter unha aplicación máis práctica.

Vicent Martínez - Director del Observatorio Astronómico de Valencia

El catedrático de Astronomía y Astrofísica Vicent Martínez pronunciará este jueves el Foro de La Región (20,15 horas en el Centro de Desenvolvemento de Novacaixagalicia) para ofrecer una conferencia sobre lo que denomina 'el lado oscuro del universo'. Tras ganar el Premio de Enseñanza y Divulgación de Física tratará de explicar qué esconde el universo.


Vicent Martínez, catedrático de Astronomía y Astrofísica 
¿A qué se refiere cuando habla del lado oscuro del universo?
Los astrónomos, y los cosmólogos en particular, postulamos que la mayoría de la masa y la energía del universo es desconocida, es oscura. Sabemos desde hace muchos años que hay materia oscura que no vemos porque no emite radiación.


¿Cómo se detecta entonces la presencia de esa materia?
Percibimos su efecto gravitatorio sobre otros objetos que hay en el universo y que sí vemos, como las galaxias o las estrellas.


Entonces tan sólo conocemos una pequeña parte del universo.
Podríamos decir que es más el universo que desconocemos que aquel que conocemos. Conoceremos un 5% del universo, el que estaría hecho por lo que entendemos como materia ordinaria, y un 95% es completamente desconocido.


¿Hacia dónde se dirigen las investigaciones actuales?
Curiosamente el premio Nobel de Física que se acaba de dar por el estudio de las supernovas y la energía oscura está muy relacionado con qué existe en ese lado oscuro. Estas investigaciones son muy recientes y existe un gran interés por conocer ese 95 % del universo que nos resulta, en este momento, misterioso.


¿Cómo se consigue hacer accesible esta materia al ciudadano medio?
Dentro de lo que cabe, los astrónomos somos afortunados porque a la gente le fascina el cielo. En cualquier caso hay que saber llegar al público, contar historias que resulten atrayentes, tanto en lo que respecta al trabajo de los investigadores como a las repercusiones de esas investigaciones y renunciar, si es necesario, a los aspectos más academicistas. El objetivo es llegar al mayor número de personas. Por eso la ciencia debe estar en las conferencias, pero también en internet y las redes sociales.


A veces las personas no ven las aplicaciones prácticas de estas investigaciones.
En el caso de aspectos relacionados con la salud hay un interés más personal. Pero, por otro lado, en astronomía llevamos utilizando mucho tiempo las cámaras que ahora se usan de forma cotidiana. A veces la ciencia necesita de cuestiones tecnológicas que después tienen una aplicación más práctica.